jaas
Aktif Üye
- Katılım
- 19 Eyl 2019
- Mesajlar
- 347
- Tepkime puanı
- 663
- Puanları
- 93
- Konum
- İstanbul
- Adı
- Yavuz
- Kan Grubu
- B Rh Pozitif
Evet sevgili dostlar öncelikle belirtmek isterimki bu avda balık yok. Doğa var, özgürlük var, yorgunluk var, çaba var, emek ve yol var. Maalesefki kayda değer balık yok.
İki hafta önce gittiğim saroz’a evdekilerinde ara tatilini fırsat bilerek cuma iş çıkışı düştüm yine yollara. Yol uzun, ama olsun sonunda şehrin karmaşasından gürültüsünden kopmak varya nasılsa. Yazlık evdeki kombiyi klimayı açamadım malesef , çünkü ikiside yok
Ufak bir elektrikli ısıtıcıyla idare edeyim dedim ve evin en küçük odasına sığındım olduğu kadarıyla. Ama herşeye değerdi benim için denizde olmak, doğayla bir başıma kalmak. Erkenden yatıp sabah yine düştüm yollara. Sarozun kuzey batı kısmına yol aldıkça sis bulutu kapladı tüm yolumu. Önümü görebilmem çok zordu hızımı oldukça düşürmek zorunda kalmıstım. Güneş daha doğmadan geldim patikanın başına. Şimdide yaya olarak zorlu bir yol bekliyordu beni. Telefonumun haritasından keçilerin oluşturduğu patikayı takip ettim, sonunda masmavi denizi görene dek. Hava iyidi, rüzgar dalga mevsim vs. ama ne yazıkki balıklardan haber yoktu. Bir ara o kadar çok yürüdüğümü farkettimki arkaya dönüp baktığımda ah be Yavuz nasıl döneceksin şimdi bunca yolu, hadi döndün birde o koca dağı çıkacaksın bu halde dedim kendi kendime. Birde üzerimde neopren tulum ıslandıkça tüm ağırlığıyla yükleniyor. Hiç mola vermeden döndüm geri arabanın başına, tabi nefesim kesilmişti. Herşey terden sırılsıklam. Biraz su ve poğaça dan sonra tekrar yollara. Bu kez istikamet sarozun batı kıyıları. İnanın kaç km yürüdüğümü hatırlamıyorum toplam 8 melanurdan başka hiçbirşey gelmedi oltama. Gerçi batı tarafı rüzgara tersti ama olsun dedim kendi kendime buraya kadar gelmişken denemeden olmaz. Baya bir yorgunluğun üzerine biraz önce geldim istanbula. Ama aklım fikrim hala hep oralarda, mavisinde, havasında, doğasında. Bu seferde balıksız olsun be hikayemiz, kalın sağlıcakla.
İki hafta önce gittiğim saroz’a evdekilerinde ara tatilini fırsat bilerek cuma iş çıkışı düştüm yine yollara. Yol uzun, ama olsun sonunda şehrin karmaşasından gürültüsünden kopmak varya nasılsa. Yazlık evdeki kombiyi klimayı açamadım malesef , çünkü ikiside yok
Ufak bir elektrikli ısıtıcıyla idare edeyim dedim ve evin en küçük odasına sığındım olduğu kadarıyla. Ama herşeye değerdi benim için denizde olmak, doğayla bir başıma kalmak. Erkenden yatıp sabah yine düştüm yollara. Sarozun kuzey batı kısmına yol aldıkça sis bulutu kapladı tüm yolumu. Önümü görebilmem çok zordu hızımı oldukça düşürmek zorunda kalmıstım. Güneş daha doğmadan geldim patikanın başına. Şimdide yaya olarak zorlu bir yol bekliyordu beni. Telefonumun haritasından keçilerin oluşturduğu patikayı takip ettim, sonunda masmavi denizi görene dek. Hava iyidi, rüzgar dalga mevsim vs. ama ne yazıkki balıklardan haber yoktu. Bir ara o kadar çok yürüdüğümü farkettimki arkaya dönüp baktığımda ah be Yavuz nasıl döneceksin şimdi bunca yolu, hadi döndün birde o koca dağı çıkacaksın bu halde dedim kendi kendime. Birde üzerimde neopren tulum ıslandıkça tüm ağırlığıyla yükleniyor. Hiç mola vermeden döndüm geri arabanın başına, tabi nefesim kesilmişti. Herşey terden sırılsıklam. Biraz su ve poğaça dan sonra tekrar yollara. Bu kez istikamet sarozun batı kıyıları. İnanın kaç km yürüdüğümü hatırlamıyorum toplam 8 melanurdan başka hiçbirşey gelmedi oltama. Gerçi batı tarafı rüzgara tersti ama olsun dedim kendi kendime buraya kadar gelmişken denemeden olmaz. Baya bir yorgunluğun üzerine biraz önce geldim istanbula. Ama aklım fikrim hala hep oralarda, mavisinde, havasında, doğasında. Bu seferde balıksız olsun be hikayemiz, kalın sağlıcakla.
