Şiir Sayfası

Ben yokum...
Eriyen son parçamla geldi son.
Ne kadar çabalasamda, engel olamadım.
Ne yazgılarla mücadele ettik beraber... yalnız... beraber... yalnız.
Ben de yokum artık ne olacak?
Denedim, kendim olamadım.
Engel oldu koca sevgim rahat hayatlara.
Rahatsızlığa hiç...

Karanlık çöktü iyice.
Son damlamı rahat bırakmıyor koyu gri.
Ne kadar çokmuş ki doğumuma engel.
Güzellikler, kurumuş hayvan kalıntıları.
Herşeye keder ben yok oluyorum.
Ne olacak şimdi?

Mutluluk avuç avuç kan sana.
Önce kabuğum kırıldı, sonrası yumuşaktı zaten.
Yumuşağım rüzgarla eridi gitti güze.
Kabuğumu kim kırabilirdi ki?
Ne yazık ki hiç oldum.
Son damlam güze emanet.

çocuklarınız sizin çocuklarınız değil
onlar kendi yolunu izleyen hayat'ın oğulları ve kızlarıdır

sizin aracılığınızla geldiler, ama sizden gelmediler
ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller

onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil
çünkü onların da kendi düsünceleri vardır

bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil
çünkü ruhları yarındadır
siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz

siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz, ama sakın onları
kendiniz gibi olmaya zorlamayın
çünkü hayat geriye dönmez, dünle bir alışverişi yoktur

siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden çok öteye atılmış oklar
okçu, sonsuzluk yolundaki hedefi görür
ve o yüce gücü ile yayı gererek uzaklara uçmasını sağlar

okçunun önünde kıvançla eğilin
çünkü okçu, uzaklara giden oku sevdiği kadar
basını dimdik tutarak geride kalan yayı da sever

Halil Cibran

Haydi Abbas, vakit tamam;
Akşam diyordun işte oldu akşam.
Kur bakalım çilingir soframızı;
Dinsin artık bu kalb ağrısı.
Şu ağacın gölgesinde olsun;
Tam kenarında havuzun.
Aya haber sal çıksın bu gece;
Görünsün şöyle gönlümce.
Bas kırbacı sihirli seccadeye,
Göster hükmettiğini mesafeye
Ve zamana.
Katıp tozu dumana,
Var git,
Böyle ferman etti Cahit,
Al getir ilk sevgiliyi Beşiktaş'tan;
Yaşamak istiyorum gençliğimi yeni baştan.

CAHİT SITKI TARANCI